Black Family

กรงขัง มันคือกรงขังชัดๆ ผมเคยมีช่วงหนึ่งที่ชีวิตนั้นไม่เคยจะได้รับอิสระภาพเลย มันเป็นช่วงเวลาอันยาวนานถึง 12 ปี 12ปีที่ผมต้องติดและใช้ชีวิตแทบจะโดยลำพัง ยังดีที่สวรรค์ยังมีเมตตา ส่งเพื่อนตัวผู้มาให้ผมคนหนึ่ง มันเป็นช่วงเวลาที่ชีวิตนั้นต้องเผชิญกับอะไรหลายๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นกฏเกณฑ์ที่เราไม่สามารถที่จะต่อรองอะไรได้เลย มันคือกรอบที่แม้เราจะพยายามดิ้นรนเท่าไหร่ ก็ต้องรับรู้ว่า "มันเหนื่อยเปล่า" ชีวิตของผมถูกขังมาตั้งแต่เกิด จนกระทั่งอายุ 12 ปี ผมถึงหลุดออกจากรงขังนั้น ผมใช้อิสระภาพของผมอย่างเต็มที่ เพราะ มันเป็นสิ่งเดียวที่เด็กผู้ชายอย่างผมโหยหา เด็กผู้ชายต้องการอิสระภาพไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม เด็กผู้ชายต้องการที่จะขวานขวายในสิ่งที่ต้นปรารถนา เด็กผู้ชายจะยอมแลกทุกสิ่งทุกอย่างกับของที่เขาคิดว่าสำคัญ ถึงแม้การแลกนั้นมันจะไม่คุ้มก็ตามในสายตาของคนอื่น มันเป็นธรรมชาติของผู้ชายอย่างพวกผมที่ไม่รู้จักคำว่าพอ แต่เหตุการณ์มันกลับเลวร้ายมากขึ้น เพื่อนสนิทคนเดียวของผม ได้เดินเข้าไำปในประตูแห่งสัจจะนิรันดร์ หรืออาณาจักรของพระผู้เป็นเจ้าเมื่อปีกลาย ผมรับไม่ได้กับการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ครั้งนั้น ใช้เวลานานกว่าครึ่งปีกว่าจะตัดสินใจหนีความจริงอันโหดร้ายนั้นมาได้

แต่ครั้งนี้ก็เช่นกันมันถึงคราวของผมที่ต้องผ่านประตูนี้บ้าง ผมไม่รู้ว่าหลังจากนั้น คนที่ยังมีชีวิตอยู่จะเป็นอย่างไร

แม่ผมจะดุใคร ถ้าผมไม่อยู่
พี่สาวของผมจะมีใครมากวนใจรึเปล่า
ปู่กับย่าผมจะมีใครคอยให้เป็นห่วง
หรือผมจะสำคัญตัวเองผิดไป ทั้งหมดนี้ผมคิดไปเองหรือเปล่า ?

เวลา 5 ปีดูแล้วมันอาจะยาวนาน แต่มันก็มีอีกหลายๆอย่างที่ผมอยากจะทำ แต่ผมก็ทำไม่ได้ เวลากลายเป็นกรงขัง ผมติดอยู่ในกรงขังอีกครั้ง แต่กรงอันใหม่นี้ ต่อให้ผมดิ้นรนสักเท่าไหร่ ก็ไม่มีทางหลุด

 ผมบอกได้คำเดียว "ผมเสียใจ"